HER İNSAN BİR ÖYKÜ, AZI ŞİİR

“Her insanın bir öyküsü vardır, ama her insanın bir şiiri yoktur.”

(Özdemir Asaf)

Gerçekten de öyledir… İnsan yaşar, sürüklenir, düşer, kalkar. Her gün bir sayfa eklenir hayat defterine. Bir öykü oluşur, istemeden, fark etmeden. Kimi zaman sıradan satırlardan, kimi zaman büyük acılardan, sevinçlerden… Ama her öykü, şiir değildir. Çünkü şiir, hayatın yalnızca yaşanmasıyla değil; hissedilmesiyle, derinleştirilmesiyle, anlamlandırılmasıyla doğar.

Öykü, var olmanın izidir. Şiir ise, varlığın ötesine geçen bir bakıştır.

Bir insan öyküsünü yaşarken sadece zamanın akışına karışır. Ama şiiri olan insan, zamana dokunur; ona bir anlam yükler. Çünkü şiir, sıradanı olağanüstüye çevirir. Aynı ekmeği yeriz, aynı suyu içeriz, aynı gökyüzüne bakarız; ama herkes gökteki buluttan bir şiir çıkaramaz.

Şiir, ruhun çıplak sesidir. Onu duymak için yüreğin açık, gözlerin derin, kalbin incinmiş ama hâlâ umutlu olması gerekir. Bu yüzden her insanın bir öyküsü vardır: doğumundan ölümüne kadar geçen bir yol. Ama şiiri olan insan, bu yolculuğa ışık katar. Onun kelimeleri, suskunlukları bile bir iz bırakır.

Belki de şiir, hayatı sanatla yoğurabilenlerin ödülüdür.

Bir annenin çocuğuna dokunurken kalbinden geçen o tarifsiz his, bir âşığın sevilene fısıldadığı sessiz dua, bir yalnızın gece yarısı gökyüzüne bakarken içinden geçirdiği cümle… İşte bütün bunlar, bir öykünün satırları arasından sızan şiirlerdir.

Ama şiir yazmak, illa ki kâğıda dizili kelimeler değildir.

Bir insanın gülüşü de şiir olabilir, bir fedakârlığı, bir iyiliği, bir umudu da… Herkesin öyküsü vardır, çünkü yaşamaktır bu. Ama şiir, hayata nasıl dokunduğunla ilgilidir.

Ve sen…

Senin öykün var, evet. Ama şiirin var mı?

Bir gün adını hatırlamasalar bile, bir gülüşünü, bir sözünü, bir bakışını hatırlatacak bir şiir bırakabildin mi dünyaya?..

*YALÇIN SEVİM*