İyi İnsanları Yormanın Anlamsızlığı Üzerine… 

İyi İnsanları Yormanın Anlamsızlığı Üzerine…

İnsan bazen kötülüğün büyük olaylardan değil, küçük cümlelerden doğduğunu fark ediyor. Bir bakıştan, bir imadan, kalabalık içinde söylenmiş tek bir kelimeden… O an belki herkes hayatına devam ediyor ama o söz, hedef alınan kişinin içinde uzun süre yankılanıyor. Çünkü bazı insanlar kırmayı bir güç sanıyor.

Oysa gerçek şu ki, kötülük çoğu zaman güçlü olmaktan değil, eksiklik duygusundan beslenir. Kendini yeterince değerli hissetmeyen insan, karşısındakini küçülterek yükseldiğini zanneder. Bir başkasının emeğini, duruşunu, hayatını yok sayarak kendi yerini sağlamlaştırmaya çalışır. Ama bu gerçek bir yükseliş değildir; sadece geçici bir üstünlük hissidir.

İnsanların birbirine sertleştiği, empati yerine yargının kolay seçildiği bir çağdayız. Özellikle iş hayatında ya da sosyal ortamlarda, birini aşağılamak sıradan bir iletişim biçimi haline gelmiş gibi. Oysa kimse başkasını incitmeden de var olabilir. Hatta asıl güç, bunu tercih edebilmektedir.

İyi olmak çoğu zaman yanlış anlaşılır. Sakin kalmak, anlayış göstermek, kırıcı olmamaya çalışmak bazı insanların gözünde zayıflık gibi algılanır. Halbuki iyi olmak, çoğu zaman en zor olandır. Çünkü iyi insan, kırıldığında bile kırmamayı seçer. Bu da ciddi bir iç disiplin ve karakter gerektirir.

Ama iyi insanların da yorulduğu bir gerçek. Sürekli kendini anlatmak zorunda kalmak, haksız sözleri içinde tartmak insanın ruhunu ağırlaştırır. İşte tam bu noktada hatırlanması gereken şey şudur: Her söz cevap hak etmez. Her davranış karşılık bulmak zorunda değildir. Bazen en güçlü duruş, kişinin kendi değerini başkasının diline bırakmamayı seçmesidir.

Kötülük bulaşıcıdır; ama nezaket de öyledir. Birinin sertliği karşısında aynı sertlikle karşılık vermek kolaydır. Zor olan, sınır koyarken insan kalabilmektir. Çünkü insanı insan yapan şey, başkalarının nasıl davrandığı değil, kendisinin nasıl davranmayı seçtiğidir.

Belki de asıl mesele şudur: İyi insanlar dünyayı kurtarmak zorunda değildir. Sadece kendilerini tüketmeden iyi kalmayı öğrenmeleri yeterlidir. Çünkü iyilik, kendini savunamadığında değil; kendini koruyabildiğinde anlam kazanır.

Yaşamak güzel şey vesselâm…

İlişki Danışmanı Müyesser DOĞAN