Nöbetçi Eczaneler
Ev mi büyütelim, kalbimizi mi?
Bu soru kolay çıkmadı.
Bir eşikten geçmek gerekti.
Acının, hayal kırıklığının, ezber bozan bir dönüm noktasının eşiğinden.
Herkesin hayatta bir anlam arayışı var. Hayatta kalmanın ötesinde bir çaba bu. İnsan olmanın en temel tarafı belki de bitmeyen o arayış. Kimi kariyerinde arar anlamı, kimi hırsında, kimi malında mülkünde, kimi kalbinde.
Ben şunu öğrendim:
İnsan, olgunlaştırdığı şeyin meyvesini alıyor.
Ne büyüttüyse onu biçiyor.
Bir gün geliyor; öğretilen sorumluluk ile seçilen sorumluluk arasında bir yerde kalıyorsun. Anne babanın öğrettiği düzenli, onaylı hayat başka; “Bu benim seçimim ve bedeli de bana ait.” diyebildiğin hayat başka.
İnsan ne zaman kendisi olur?
Dümdüz bir hayatın güvenli akışında mı?
Yoksa düşe kalka, dizleri kanaya kanaya yaptığı bilinçli tercihlerle mi?
Sanırım insan, seçimin bedelini üstlendiğinde kendisi olmaya başlıyor.
İşte öyle bir vakitti Ulus tercihi.
Hiç planımda yoktu.
Hiç uğramak için çaba sarf ettiğim bir yer değildi.
Ama bir gün karşıma Gülhane İşhanı çıktı.
İlk gördüğümde içeride bir enkaz vardı. Otuz yıl boyunca dokunulmamış bir han… Ama sahitliği çoktu. Duvarları suskundu ama yaşanmışlık doluydu. Bir dönemin maliye bakanı tarafından yapılmış, bir zamanlar otel olmuş, banka olmuş… Kimler gelip geçmiş kim bilir.
Sayın Nedim Bey bana “Neden burası?” diye sorduğunda, içimden şu cümle çıktı:
“İçimdeki enkazı burayla kaldıracağım.”
İnsan bazen kendi içindeki yıkık hana taşınır.
Orayı temizlerken kendini de temizler.
Ulus benim için turistik bir semt değil. Tarihin bakımlı yüzü de, yorgun yüzü de beni hep mutlu etti. Taş duvarların sessizliğinde, modern hayatın parlak vitrinlerinde bulamadığım bir huzur vardı.
Ulus bana arkamı dönemeyeceğim bir yer oldu.
Çünkü insan bazı yerleri seçmez; bazı yerler insanı seçer.
Bilinçli bir tercihle.
Alışkanlıklarımın ötesine geçme cesaretiydi bu. Manevi coğrafya ile kişisel dönüşüm arasındaki görünmez bağdı.
Bir insan yaşadığı yerin tarihini mi canlandırmalı?
Yoksa hiç ayak basmadığı bir yerden mi kendini yeniden kurmalı?
Sanırım mesele doğduğun yerde köklenmek değil; ruhunun çağrıldığı yerde kalabilmek.
Ben ruhumun çağrıldığı yeri seçtim.
Ve galiba tarih, cesur olanları seviyor.
Ben Ulus’ta, Gülhane’de bu başlangıcı yaptım.
Belki de her insanın hayatında bir Ulus vakti vardır.
Elif Suna Kırbaşoğlu
Tebrik ederim. Ulus’un ve binanın nostaljik tarihine yakışan çok etkileyici bir anlatımla duygularını aktarmışsın.
İnsanın duyguları derin , kendi de senin gibi derin bir insan olunca yaşadığı her durumu böyle hepimizin duygularına tercüman şekilde dile dökebilmesi ne kadar da özel.Dokunduğu yeri her zaman anlamlı kılan sen, şu anda da bulunduğun yere kendinden çok değerler katacağına eminim , bu heyecanına ortak olmaksa çok güzel bir duygu
Okurken Gülhane İşhanı aslında sensin diye düşündüm. Bütününü bulduğun yer. Yeniden büyümek için küçülmek istediğin seni/mekanı bulmanın şerefine!
Bir tarihi yapının, insanın içsel yolculuğunda nasıl kilometre taşı olabileceğini, ruhunun derinliklerinde hangi noktalara dokunabileceğini, dönüşümün belirteci olabileceğini daha güzel anlatamazdın. Cümlelerindeki sadeliğin; akıcılık ve armoniyle birleşimi çok profesyonel. Duygularını çok güzel ifade etmiş, okuyucunun anlayabilmesini de bir o kadar iyi sağlamışsın canım dostum… Fikrine ve kalemine sağlık. Yazın yolculuğunda devam etmen dileğiyle.
Ne güzel anlatmışsın duygularını kalemine sağlık çok beğendim akıcı güzel bir dil muhteşem
Ulusun yeniden canlanmasına ve bize nostalji yaşatmamak teşekkürler Elifcim kalemine sağlık
Ulusun yeniden canlanmasına ve nostalji yaşamamıza vesile olduğun için teşekkürler Elifcim kalemine sağlık
“İnsan bazen içindeki yıkık hana taşınır “ cümlesi yazının özeti gibi.
Bir mekanı anlatırken,yeniden doğuş’u ve insanın kendini inşa edişini bu kadar sahici anlatabilmek çok etkileyici.Canım Elif’im kalemine, yüreğine sağlık.
Küçücük kalbine,kocaman Ankara’yı sığdırdın yavrum
Her zaman ki gibi güzel kalbinle ,ruhunla Ulusu bize bir kez daha hatırlattın teşekkür ederiz sana teyzecim….
Okurken durup düşündüm.Hepimizin hayatında böyle dönüm noktaları var aslında. Çok samimi ve etkileyici bir yazı olmuş.Anlattıkların bir yer değil de sanki kendini bulma hikayesi gibi.Tüm kalbimle hissettim yazdıklarını.Elifim yüreğine ve kalemine sağlık.
“Duygularını anlayabilmek çok kıymetlidir. Bir de bunu dile dökebiliyorsak, hissettirebiliyorsak işte doğru yerde, doğru anda bir varoluş yaşanıyordur. Kalemine, gönlüne sağlık Elif’ciğim. Tam olarak seninle, yeni seçimlerinle yeniden parlamana şahit olmak; benim için keyiflli ve heyecanlı,yol arkadaşın olmak çok özel. Işığın hep parlasın.”
Mekanların bizi oraya çeken ve ait hissettiren ;ruhunu, derinliğini ve hissettirdiklerini ,daha güzel anlatılamazdı.Kalemine sağlık.
Ruhu güzel,kalbi özel Elifim her zaman olduğu gibi Ulusu yine çok güzel dile getirdim Tebrik ediyorum.Yıldız gibi doğdun Ulusa
Güzel yüreklim, içindeki duygularını öylesine içten yazmışsın, açıklamışsın ki yüreğimde hissettim. Ulus, kimine göre taze balık meyve sebze, kimine göre altın, döviz, başka birine göre de çıkrıkçılar.. Ankara’nın başka bir hissi var orada sanki şehrin kalbi orada atıyor
Yüreğine sağlık