GÜLÜMSEMENİN ÜSLÛBU

“Ve sen, farkında mısın ki,
Gülümsemenin bile ayrı bir üslûbu var?”
(Arif Nihat Asya)

İnsan yüzünün en sade, en sessiz ama en derin dili belki de budur. Gülümseme, sadece dudakların kıpırdanışı değildir; kalbin bir anlığına dışarı taşmasıdır. Bazen bir merhamet pınarı gibi akar yüzüne, bazen bir direniş bayrağı gibi dalgalanır. Kimi zaman sessizce teselli eder, kimi zaman hiçbir kelimenin açıklayamayacağı bir mutluluğun habercisi olur.

Bir insanın gülümsemesi, onun hayatla kurduğu en içten diyaloğudur aslında. Kimi insan öyle bir güler ki, sanki gözlerinden bahar dalları filizlenir, ruhun karanlık köşelerine ışık düşer. Kimisi ise kırgınlıkların, kayıpların içinden süzülmüş bir tebessümle bakar: Acıya rağmen, umuda rağmen, sevgiye rağmen, hayata rağmen… O tebessümde sabrın, direncin ve sessiz bir onurun izi vardır.

Sen hiç, bir çocuğun safça gülüşüne baktın mı? Orada hiçbir hesap hiçbir gölge yoktur. Gülümsemenin en saf üslûbunu orada görürsün hatta hayata güvenin, kalbin berraklığın dile gelişini bile…

Ya da bir yaşlının dudak kenarında beliren yorgun tebessümüne tanık oldun mu? Orada yılların yükü, kayıpların sızısı ama aynı zamanda her şeye rağmen yaşamanın onurlu kabulü gizlidir.

Gülümsemenin üslûbu, aslında insanın iç dünyasının aynasıdır. Kimi gülüş, ruhunu gizler; kimi ise ruhunu açığa vurur. Bazısı içtenliğini saklar, zoraki bir perdeyle yüzüne yerleşir. Ama gerçek bir gülüş, insanın kalbine dokunur; çünkü samimiyetin dili evrenseldir.

Hayat, kimi zaman bizi darmadağın eder; kalbimizde fırtınalar kopar, gözlerimiz dolup taşar. İşte o anlarda bile gülümseyebilen insanın gülüşü, sıradan bir tebessüm değildir. O gülüş, “Ben hâlâ buradayım, hâlâ direniyorum” diyen sessiz bir haykırıştır. Bir üslûptur; dimdik duran bir ruhun, incelikle kendini ifade etme biçimidir.

Ve belki de en güzeli, sevgiyle yoğrulmuş gülüşlerdir. Sevdiklerine bakarken, dostlarına, annene, çocuğuna gülümserken yüzünde beliren o ifade… İşte o anlarda gülüş, sadece bir hareket değil, bir armağan olur. Karşındaki insana şunu fısıldar:
“Ben senin yanındayım. Sen benim için değerlisin. Dünya da seni seviyor ben de…”

Evet, gülümsemenin de bir üslûbu vardır. Kiminin gülüşü şiir gibidir, kimininki şarkı, kimininki de sessiz bir dua.
Bazısı umut dağıtır, bazısı hüzün gizler, bazısı ise kelimelere gerek bırakmaz.

Sen hangi üslûpla gülümsüyorsun?
Ve daha önemlisi, senin gülüşün hangi kalplerde iz bırakıyor?..

YALÇIN SEVİM