DİPTEN ZİRVEYE – Bir Kadının Yolculuğu (11)

✍️ DİPTEN ZİRVEYE – Bir Kadının Yolculuğu

Bölüm 11: Güvenin Sessiz İnşası

Yazan: Rahime Aktaşlıoğlu

Güven, bir anda gelmez. Bir sözle kurulmaz, bir sonuçla da tamamlanmaz. Yavaş yavaş, fark edilmeden inşa edilir. Onun güveni de böyle oluştu. Artık okula girdiğinde
sınıf ona yabancı gelmiyordu.

Sıralar, koridorlar, yüzler…

Hepsi yerini bulmuştu. En önemlisi, o kendi yerini biliyordu. Derslerde daha az tereddüt ediyordu. Soru sorarken sesi titremiyor, cevap verirken gözünü kaçırmıyordu. Yanlış yapmaktan korkmuyordu artık. Çünkü yanlışın son olmadığını öğrenmişti.

Bir gün bir hocası, ders bitiminde sınıftan çıkarken durdu. Arkasını döndü, ona baktı ve sadece şunu söyledi:

“İyi gidiyorsun.”

Bu iki kelime, yıllar önce içine gömülen bir inancı yavaşça yüzeye çıkardı. Ne gururlandı, ne sevincini gösterdi. Sadece başını salladı. Ama o an anladı: Artık görünmez değildi.

Evde de değişen bir şeyler vardı. Ailesi hep yanındaydı ama onu korumaya çalışmıyorlardı artık. Daha çok güveniyor, daha çok alan bırakıyorlardı.
Babası bazen hiçbir şey söylemeden sadece bakıyordu.

O bakışta “devam et” diyen bir sessizlik vardı. Annesi ise artık “yorulma” demiyordu. Onun yerine “nasıldı bugün?” diye soruyordu.

Bu küçük değişimler, kadının omuzlarındaki görünmez ağırlıkları hafifletti. Bir akşam defterlerini toparlarken ilk kez şunu düşündü:

“Ben bu yolu bitirebilirim.”

Bu düşünce bir hedef değil, bir kabullenişti. Kendine güvenmek, yüksek sesle söylenen bir iddia değildi onun için. Daha çok, her sabah aynaya bakıp kaçmadan çıkabilmekti. Güven böyle inşa ediliyordu işte.

Sessizce.
Adım adım.
Kimse fark etmeden. Ama sağlam. Ve sağlam olan her şey gibi, yıkılması zordu.

Kadın artık şunu biliyordu: Yol uzun olsa da adımları doğruydu. Ve bu yeterliydi.

Devamı yarın…