DİPTEN ZİRVEYE – Bir Kadının Yolculuğu (12)

✍️ DİPTEN ZİRVEYE – Bir Kadının Yolculuğu

Bölüm 12: Denge Kurmak

Yazan: Rahime Aktaşlıoğlu

Hayat, bir kadını en çok dengeyle sınar. Her şeyi aynı anda iyi yapma baskısı, aynı anda güçlü, sakin, üretken olma beklentisi…

Oysa denge, mükemmel olmak değildir. Denge, düşmeden devam edebilmektir. Kadın bunu zamanla öğrendi. Artık sabahlar telaşla başlamıyordu. Ne geç kalma korkusu vardı,

ne eksik kalma hissi.

Gün, kendi ritmiyle açılıyordu. Çocuğunu uyandırıyor, okula hazırlanıyor, yola çıkıyor…

Ama hiçbir anı birbirine karıştırmıyordu. Anne olduğu zaman anne, öğrenci olduğu zaman öğrenci, kendisi olduğu zaman ise sadece kendisiydi. Bu ayrım, ona büyük bir ferahlık verdi. Eskiden her şeyi aynı anda düşünürdü. Şimdi ise her şeyi sırasıyla yaşamayı öğrenmişti.

Bu küçük fark, hayatının en büyük değişimlerinden biri oldu. Okulda dersler yoğunlaşmıştı. Sınavlar, sunumlar, sorumluluklar…

Ama o artık bu yoğunluğun içinde kaybolmuyordu. Ne zaman durması gerektiğini biliyor, ne zaman hızlanacağını hissediyordu.

Bir gün okuldan döndüğünde yolda kısa bir mola verdi. Bir bankta oturdu, çantasını yanına bıraktı. Şehri izledi. Eskiden bu duraklamalar suçluluk hissi doğururdu.

“Şimdi çalışmalıyım,”

“Şimdi eve gitmeliyim,”

“Şimdi bir şeyleri kaçırıyorum” derdi.

O gün hiçbirini demedi. Sadece nefes aldı.

Bu nefes, yıllardır ilk kez kendine ait bir nefesti. Evde hayat devam ediyordu. Kalabalık azalmamıştı, sorumluluklar bitmemişti.

Ama o artık bu kalabalığın içinde kendini yitirmiyordu. Annesiyle göz göze geldiklerinde kelimeye gerek kalmıyordu. Bir bakış,

“iyisin” demeye yetiyordu.

Bazen akşamları çocuğu uyuduktan sonra

sessizce defterlerini açıyordu. Ama bu kez aceleyle değil. Korkuyla değil. Yetişme telaşıyla hiç değil. İçinden gelen bir düzenle…

Kadın o gün fark etti: Denge, hayatın yükünü hafifletmiyordu belki, ama yükün altında ezilmesini engelliyordu.

Ve bu dengeyi bir kez kuran bir kadın, hayatı artık savurarak yaşamazdı. Yol hala uzundu.

Zorluklar tamamen bitmemişti. Ama artık bildiği bir şey vardı: Kendini kaybetmeden yürüyebiliyordu. Ve bu, bir kadının kendi hayatına verebileceği en büyük armağandı.

Devamı yarın…