DİPTEN ZİRVEYE – Bir Kadının Yolculuğu (6)

✍️ DİPTEN ZİRVEYE – Bir Kadının Yolculuğu

Bölüm 6

Sınav Kapıya Dayandığında
Yazan: Rahime Aktaşlıoğlu

Hayat, insanın ne kadar güçlendiğini sınamak için çoğu zaman en beklenmedik anı seçer.
Tam yorulmuşken değil, tam toparlanmışken gelir sınavlar.
Çünkü dayanıp dayanamayacağını en iyi o zaman gösterirsin.

Onun sınavı da işte böyle bir anda yaklaştı.

Okul rutin haline gelmiş, evdeki düzen oturmuş, çocuğu büyüyor, aile destek oluyor,
o da her geçen gün kendine biraz daha inanıyordu.

Bazen insan, içindeki sessiz güveni fark edince bir fırtına yaklaşır.
Sanki hayat der ki:
“Güçlendin mi?
Öyleyse gör bakalım…”

Bir sabah okula giderken hava soğuktu.
Babasının arabasının camlarında buğu vardı.
İkisinin arasında konuşulmamış cümleler dolaşıyordu.
Kadın, yaklaşan bir şey hissetmişti
ama adını koyamıyordu.

O gün derste dikkatini toparlayamadı. Kitap sayfaları arasından taşan düşünceler
onu bir türlü rahat bırakmıyordu.

Eve döndüğünde annesinin yüzünde bir endişe sezdi. Kardeşleri sessizdi. O an herkesin bir şey bildiğini ama kimsenin söylemediğini hissettiren o havayı sezdi.

“Bir şey oldu,” dedi içinden. Ama kimse konuşmadı.

Akşamüstü telefon çaldı. Bu kez ses beklediği ses değildi. Farklı bir tonda, farklı bir nefesle başladı konuşma.

“Bir süredir konuşamadık…Ama söylemem gereken bir şey var.”

Cümlenin başı bile kalbini daralttı. Sanki hayat ona bir kez daha göstermek istiyordu: Hiçbir yol, düz bir çizgi değildir.

Konuşma ilerledikçe
kadın anladı: Onu zorlayan yalnız tehditler, sözler ya da yükler değildi…
En büyük sınav, kendisine inanmaya devam edip edemeyeceğiydi.

Konuşma bittiğinde odanın içinde bir sessizlik kaldı. Bu sessizlik korkutucu değildi.
Aksine, bir kararın başlangıcı gibiydi.

Kollarını bağladı, başını hafifçe kaldırdı,
gözlerini bir noktaya sabitledi.

“Bundan sonrası benim elimde.”

Bu cümle içinden öyle sakin çıktı ki kendi bile şaşırdı. Kaderin kapısına dayadığı sınav, onu yıkmak için gelmemişti.
Sadece: “Hazır mısın?” diye soruyordu.

O gece uyumadan önce bebeğini izledi.
Küçük bir omuz, küçük bir nefes, küçük bir dünya… Ama ona bütün bir ömrü taşıyacak kadar güç veriyordu.

Bir kadın, bazen en büyük kararını kimse duymadan,kimse fark etmeden, sessiz bir gecede kendi kendine alır.

O da o gece kararını verdi:

“Kimse beni bu yoldan çeviremez.”

Fırtına yaklaşmış olabilir,
ama rüzgârın yönünü o belirleyecekti.

Devamı yarın…