Herkes Görünmek İstiyor, Peki Kim Gerçekten Görüyor?

Herkes Görünmek İstiyor, Peki Kim Gerçekten Görüyor?

İçinde bulunduğumuz çağın en büyük çelişkisi şu: Hiç bu kadar görünür olmamıştık ama hiç bu kadar fark edilmediğimizi de hissetmemiştik.

Hayatımızın neredeyse her anını paylaşıyor, görünür olmayı değerli olmakla karıştırıyoruz. Bunu ben de çok sık yapıyorum. Bazen sevincime karşı koyamadan güzel bir anımı hemen paylaşmak istiyorum. Fakat son zamanlarda kendime şu soruyu soruyorum: Evime davet etmeyeceğim, özel hayatımda yer vermeyeceğim insanlara neden hayatımın bu kadar çok ayrıntısını gösteriyorum? Sanırım yaş aldıkça daha hassas düşünüyorum. Her bakanın iyi niyetle bakmadığını, her beğeninin içten olmadığını ve herkesin sevincimize gerçekten sevinmediğini artık daha iyi anlıyorum.Hatta görünür olma isteği öyle bir noktaya ulaştı ki bazı insanlar, yalnızca izlenebilmek uğruna hayatlarının neredeyse her anını sergiliyor. Uyandıkları yatak odasından giyinip hazırlandıkları ana, çocuklarının özel hâllerinden evlerinin en mahrem köşelerine kadar her şey içerik hâline getiriliyor. Daha fazla izlenme ve beğeni uğruna kişinin yalnızca kendi mahremiyeti değil, ailesinin ve özellikle çocuklarının özel alanı da yok sayılıyor.Oysa bir anın paylaşılabiliyor olması, paylaşılması gerektiği anlamına gelmez. Mahremiyet, saklanacak bir şeyimizin olması değil; kendimize ve birlikte yaşadığımız insanlara ait sınırları koruyabilmektir. Bazı anlar gösterilmek için değil, yalnızca yaşanmak için vardır.Ben de artık paylaşmadan önce kendime şunu soruyorum: Bu anı gerçekten yaşamak mı istiyorum, yoksa başkalarına göstermek mi?

Çünkü insanın en temel ihtiyacı herkes tarafından tanınmak değil, bir kişi tarafından gerçekten anlaşılmaktır. Peki biz yalnızca görünmeye mi çalışıyoruz, yoksa birbirimizi gerçekten görüyor muyuz?