Ana Sayfa Arama Yazarlar
Üyelik
Üye Girişi
Kategoriler
Servisler
Nöbetçi Eczaneler Sayfası Nöbetçi Eczaneler Hava Durumu Namaz Vakitleri Puan Durumu
WhatsApp
Sosyal Medya
İnci Pamuk
İnci Pamuk

Ruhun Cömertliği

Ruhun Cömertliği
Bir iltifatın bedeli yoktur; ama esirgenmesinin bedeli çoktur.
Cömertlik denince aklımıza önce cüzdan gelir. Bağış yapan, hesabı ödeyen, ihtiyacı olana elini uzatan insan.Bunların hepsi kıymetli, hepsi gerekli. Günümüzde bunları yapanlar da oldukça azaldı gerçi bu konuda ayrıca tartışılır tabi .Ama bu hafta dikkatimi bambaşka bir cömertlik türü çekti; parayla ölçülemeyen, bankada biriktirilemeyen, yine de herkesin elinde fazlasıyla bulunan bir servet: Başkasının emeğini görmek ve bunu ona söylemek.
Geçenlerde paylaştığım bir sözün altına ‘haftaya bu konuyu yazacağım’ diye not düşmüştüm. Söz verdim, işte buradayım. Çünkü o cümlenin son kısmı aklımdan çıkmadı: Cimri ruhlar iltifat edemez.
Görmek de bir emektir
Bir arkadaşınız aylarca uğraşıp küçük bir iş kurduğunu anlatıyor. Bir meslektaşınız sunumunu ilk kez kendinden emin bir sesle yapıyor. Çocuğunuz kendi başına bir yemek deniyor, tuzu biraz fazla kaçmış. Annemiz yıllardır aynı özenle sofrayı kuruyor.
Bu anların her birinde iki seçeneğimiz var. Ya görmezden geleceğiz, ya da “Ne güzel olmuş, eline sağlık” diyeceğiz. İkincisinin bize maliyeti üç saniye. Karşımızdakine kazandırdığı ise bazen bir yıl yetecek kadar cesaret.
İnsan, emeğinin fark edildiğini hissettiği yerde büyür. Hevesi, sulanan bir fidan gibidir; görülmediği yerde kurur, takdir edildiği yerde kök salar. Bir başkasının hevesini büyütmek, onun hayatına sessizce yatırım yapmaktır.
Peki neden esirgeriz?
İşin ilginç tarafı şu: Övmek bu kadar ucuzken, çoğumuz yine de cimriyiz. Neden?
Bazen kıskançlıktan. Başkasının parlaması, kendi ışığımızı söndürecekmiş gibi gelir. Oysa güneşin bir başka yıldızla yarıştığı görülmemiştir.
Bazen alışkanlıktan. Eksikleri görmeye o kadar programlanmışızdır ki, doğruyu söylemek aklımıza bile gelmez. Hatayı hemen yakalarız, güzelliği sessizce geçeriz.
Bazen de “şımarmasın” korkusundan. Takdir edilen insanın gevşeyeceğini, rehavete kapılacağını düşünürüz. Oysa tecrübe bunun tam tersini söyler: Emeği görülen insan daha çok emek verir.
Ve bazen, en acısı, kendimize de iltifat edemediğimiz için. Kendi emeğine teşekkür etmeyi bilmeyen biri, başkasınınkine de kolay kolay “aferin” diyemez. Ruhun cimriliği çoğu zaman içeriden başlar.
İltifat ile dalkavukluk arasındaki ince çizgi
Burada bir parantez açmak gerek. Ruhun cömertliği, herkese her şeye “harika” demek değildir. Samimiyetsiz övgü, sahte para gibidir; bir süre sonra hiçbir değeri kalmaz, hatta güveni de alıp götürür.
Gerçek iltifat dikkatten doğar. “Güzel olmuş” yerine “Renkleri seçerken çok düşünmüşsün, belli oluyor” demek; “Tebrikler” yerine “O zor soruya verdiğin cevap çok yerindeydi” diyebilmek. Ayrıntıyı fark eden övgü, karşımızdakine yalnızca güzel bir söz değil, görüldüğünü hissettirir. Ve insanın en derin ihtiyaçlarından biri, görülmektir.
Bu hafta küçük bir deneme
Size bir öneriyle bitirmek istiyorum. Bu hafta her gün en az bir kişinin emeğini fark edin ve ona söyleyin. Büyük cümlelere gerek yok. Kahvenizi hazırlayan barista, raporunu zamanında teslim eden iş arkadaşınız, sizi hiç şikâyet etmeden dinleyen dostunuz… Bir mesaj, bir cümle, bir bakış yeter.
Göreceksiniz, verdikçe azalmayan nadir şeylerden biri budur. Hatta tuhaf bir şekilde, başkalarının güzelliğini görmeye başladıkça kendi hayatınız da güzelleşir. Çünkü dikkatimizi neye verirsek, dünyamız o olur.
Parayla cömert olmak her zaman elimizde olmayabilir. Ama ruhla cömert olmak için zengin olmaya gerek yok. Sadece biraz dikkat, biraz alçakgönüllülük ve “Eline, emeğine sağlık” diyebilecek kadar geniş bir yürek.
Bu hafta kimin hevesini büyüteceksiniz?

YORUMLAR

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

YAZARLAR
TÜMÜ

SON HABERLER