Ana Sayfa Arama Yazarlar
Üyelik
Üye Girişi
Kategoriler
Servisler
Nöbetçi Eczaneler Sayfası Nöbetçi Eczaneler Hava Durumu Namaz Vakitleri Puan Durumu
WhatsApp
Sosyal Medya
Hülya Özyürek
Hülya Özyürek

Yalnızca Kuşlar ve İnsanlar Uçar: Frankfurt

“Yalnızca insanlar ve kuşlar uçabilir.”

Zihnimin derinliklerinde böyle bir hisse kapılmışken…

Sesine kattığı efektle sabahın mahmurluğunu yolculara hissettirebilen en ideal kişi bir kaptan pilot olmalı diye düşünüyorum.

Uçuş planını uykulu bir sesle anons etmekte zorlansa da konuşmasıyla uçağın içindeki gürültüyü sonlandırmada ve derin sükûtu sağlayabilmekte pilotlar her zaman başarılı olmuştur kanaatimce.

 

Ne dersiniz?

 

“Sayın bayanlar ve baylar…” diye başlayan anonsla, yaklaşık üç saat sürecek yolculuğumuzun varış noktası olan Frankfurt Havalimanı’nda bu sabah havanın yağışlı ve kapalı olduğunu söylerken, ismi bir vızıltıyı andıran hava şirketini tercih ettiğimiz için de ayrıca teşekkür ediyordu.

 

Biz de pencereden bakınca ve binerken gözlerimizi alamadığımız bol eflatun, fuşya ve mor renkli uçağa bindiğimiz için kendimizi son derece mutlu hissediyorduk. Ne de olsa paranın ve finansın sembol şehri Frankfurt’a uçuyorduk…

 

Frankfurt, Almanya’da gördüğüm diğer şehirlerden biraz farklı. Önce bunu söylemeliyim. Başka bir ülkede gibiydik. Eyalet sistemiyle yönetilen bu yerin Hessen bölgesinde yer aldığını da varsayarsak farklı bir ülke fikri hiç absürt sayılmaz.

 

Avrupa Merkez Bankası’na ev sahipliği yapan, ekonominin ve finansın ana vatanı bu şehrin savaştan sonra tamamen yenilendiği ve modernize edilerek yeniden kurulduğu düşünülürse gökdelenler, tower’lar hafiften bir New York hissi verebiliyordu.

 

Manhattan gibi.

 

Frankfurt, geceleri ışıklandırılmış Euro kuleleri ve banka gökdelenleriyle farklı bir konsept oluşturarak buraya belki de ilk kez gelenlere ışıklı bir versiyonla göz kırpıyor, adeta “Hoş geldiniz!” diyordu. Para kulelerini televizyon izler gibi izlemek de ayrı bir duygu durumuydu.

 

Çok bilinen parkın içindeki, para biriminin sembolü olan ikonik Euro heykeline dokunabilen turistler, burada yükselerek, hatta zıplayarak ellerini değdirebilmelerini bile kendilerince bir şans ve eğlence sayabiliyorlardı. Çok zıplamama rağmen Euro heykeline maalesef dokunamadım. Galiba Euro benimle mesafeli olmak istiyordu.

 

Yine benim favori uğrak yerlerimden olan ve çok ilgimi çeken tren garını asla atlamamalıyım. Böylesine dev bir garın içinde olmak benim için ayrı bir şans. Üzerimde fazlaca tesir oluşturan tren istasyonları burada da görülmeye değer bir fırsat sunuyordu.

 

Frankfurt’un devasa Hauptbahnhof’u görülmesi gereken bir yer. Almanya’da yaygın ulaşım aracı olan trenlere çok rağbet edilmesinin bir sebebi de bütün ana arter hatlarının, metro ve tramvayların, U-Bahn ve S-Bahn hatlarının ana gara çıkıyor olmasıdır. Bu da hayatı kolaylaştıran ve bizim için biraz sıra dışı olan bir durum.

 

1888 yılından günümüze gelmiş gar, en çok çatı kısmıyla beni etkilemişti.

 

Muazzam yükseklikte inşa edilmiş çatı, Neo-Rönesans tarzında bir tasarıma sahip.

 

Demir aksamlarıyla hem modern hem de klasik sanatı bir arada yansıtıyordu.

 

İkinci Dünya Savaşı’nda bombalanıp yerle bir olan gar çatısının yeni bir versiyonla bu tarzda yapılmış olması, ona görülmeye değer muhteşem bir görsellik kazandırmış.

 

Müze olarak ziyaret edilen Frankfurt Ulusal Meclisi, 1849 yılına kadar yapılan toplantılarla daha özgürlükçü hakları savunan ve demokratik ilkeleri olan birleşik bir Almanya kurmak amacıyla toplantıların gerçekleştirildiği bir meclisti.

 

Fransız Devrimi kadar ses getiren bir gelişme olmadıysa da sonuç, sonraki anayasalara hazırlık girişimi olarak değerlendirilebilir. Paul Kilisesi hareketi, Frankfurt ve Alman tarihi için önemlidir.

 

Bağımsızlık ve hakların elde edilmesi girişimi olarak toplanan meclisin sonucu tamamen başarılı sayılmasa da bir devri anlatan radikal kararların yürürlüğe girdiği bu mekân, turistler için Frankfurt’ta ziyaret edilmesi gereken bir yer diye düşünüyorum.

 

Aziz Paul Kilisesi içinde yer alan federal bağımsızlık parlamentosu ve meclisi, eyalet bayraklarının da bulunduğu aynı oturma düzeniyle günümüze kadar gelmiş şekilde sergilenmektedir.

 

Müzenin ilgi çeken bölümlerinden diğeri ise giriş katının tam ortasında, binayı dengeleyen dev bir sütun üzerine yapılmış devasa yağlı boya resimdi.

 

Benim resmi ilk görüşümde hissettiğim tamamen spesifik duygu yorumumu aynen aktarıyorum.

 

Bana göre ressam, yağlı boya eserinde feodal toplumun politikacılarını ve aristokratlarını halktan olanları görmezden gelirken, onların ezilmesini ve kurban edilmesini resmederek belki de ezilenlerin haklarının aranışı mesajını vermiştir.

 

Sütunda yer alan resmin resmî bilgi açıklaması ise şöyle: 1848 yılında halk temsilcilerinin yürüyüşü ve meclise giren milletvekillerinin durumu alegorik ve dramatik şekilde konu edilerek resmedilmiştir.

 

Alanlardaki enerji döngüsünün muazzam çalışmasını su rezervlerinin çokluğuna bağlarım her zaman.

 

Zaten klasik bir düşünce tarzıdır bu. Nerede su varsa orada yeşillik, bereket ve bolluk vardır.

 

Almanya’nın neredeyse bütün şehirlerinde nehirler ve akarsular bol miktarda mevcut. Doğal olarak su olan her yerde bir köprü görmek de çok mümkün.

 

Dolayısıyla spiritüel inanışları ifade eden ve kilitlerle kamufle edilmiş köprülere de çok rastlayabilirsiniz. Buradaki semboller bütün mutlulukları, sevinçleri, sevdiklerine kavuşmaları ve dilekleri anlatır adeta. Her köprü, hayallerine kavuşmak isteyenlerin bir geçiş yeri gibi de tasavvur edilir. Dualar bir ritüelle simgelenir adeta.

 

Astıkları kilitlerle duaların gerçekleşebileceği düşüncesi aslında pagan bir inanışı simgeler.

 

Zira Main Nehri üzerindeki köprülerde de demir aksamlı bölümlerin her yerine kilit iliştirilmiş. O kadar ki köprü görünmez vaziyette diyebiliriz.

 

Yeni jenerasyonlar mutlaka biliyorlardır ama benim çocukluğuma fazlaca tesir etmiş olan çizgi film Heidi ile Frankfurt’u ilk kez televizyonda duymuş ve tanımıştım. Heidi’nin dedesiyle Alp Dağları’nın köyünde yaşarken teyzesi tarafından alınıp Frankfurt’a götürülmesi küçük kalbinde ciddi ızdıraplar oluşturur.

 

Frankfurt’un zengin ailelerinden Sesemannların kızına arkadaşlık etsin diye Alplerden şehre getirilince evden çıkıp sokaklarda gezerek köyünü görebileceği yüksek bir yer arar.

 

Şehirdeki en yüksek kuleye çıkarsam belki köyümdeki dağları görürüm düşüncesi onu şehrin kalabalık sokaklarında bir kuleye götürür. Nefes nefese tırmandığı yerden koskoca şehri izlemeye başladığında ise içindeki hasretlik giderek ızdıraba dönüşmüştür.

 

Maalesef İsviçre’de bulunan Alp Dağları çok uzaktadır ve köyü oradan görünmemektedir.

 

Frankfurt’un zengin ailelerinden Sesemannların konağına, tekerlekli sandalyeye mahkûm Clara’ya arkadaşlık etmek üzere bırakılması, Heidi’nin yaşamını altüst eden bir travmaya dönüşür. Arkadaşı Clara’yı çok sevdiğinden onun yalnız kalmasına gönlü razı gelmez. Ama muhteşem konakta mutlu olmasına engel olan sadece bu değildir. Disiplinli ve asık suratlı bakıcı dadı Bayan Rottenmeier de baskıcı ve disiplinli tavırlarıyla Heidi’yi oldukça zorlamıştır.

 

Heidi’nin yaşamı bize paylaşma duygusunu öğretmiştir. Saflığı, özlemi, hasretliği ve ailenin önemini çocuk hafızamıza belleten bir model olmuştur. Yemek saatlerinde köyündeki Peter’in gözleri görmeyen büyükannesi için masadan alıp saklayarak biriktirdiği minik, taze ekmekler unutulmayacak sahnelerdir.

 

Güzel bir çizgi filmdi; bilinçaltımızda sevmeyi kodlayan Heidi.

 

Almanya’nın şehirlerinden…

 

Frankfurt’ta gezerken…

 

Devasa binaların olduğu büyük caddede yürürken…

 

Saçma olduğunu biliyorum ama…

 

Beynimiz bazen hayalle gerçeği ayırt edemiyor. Geçmişte izlediğimiz ya da gördüğümüz bir şeyleri gerçekten yaşamışız hissiyle kaydedebiliyor.

 

İçinde bulunduğum yaşıma rağmen çizgi film olduğunu bildiğim Clara’nın evini çok gerçek kodlamışım ve hep gözlerimle o evi aramıştım film olduğunu bile bile devasa taş caddelerde.

 

Her yerde o kadar fazla Türk tabelalı dükkân vardı ki! İsimleri okurken kendimi Türkiye’de gibi hissediyordum. Her milletten insanlar, giyimleriyle kendilerini ele veriyordu. Fistan giymiş kadınlar çok şıktı. Hindistanlıların kafalarında sarıkla dolaşması hoştu. Orijinal heykel makyajıyla sokakta dakikalarca pozisyonunu sabit tutup bir anda insanları şaşırtan sokak mankenleri komikti. Renkli insan görüntüleriyle kozmopolit yaşamlar dile geliyor gibiydi.

 

Tam da biz Frankfurt’tayken papanın ölmesi sebebiyle her yer kapalıydı ve birkaç gün sürekli çanlar çaldı.

Nedenini bilmiyorum ama Almanlar Frankfurt’u galiba pek sevmiyorlar gibi. Main Nehri’nin kıyısındaki bankta oturup ördek sürülerini izlerken bunları düşünüyordum. Biraz da araya dedikodu serpiştirirken beni en çok etkileyen başlıkları sıralamaya çalıştım.

 

Ve…

 

Frankfurt’taki izlenimlerimi kaptanın seyir defterine, yani seyahatler serime, “Yalnızca İnsanlar ve Kuşlar Uçabilir” başlığıyla ekledim.

 

Çocukluğumla duygu karmaşası yaşadığım bu şehirle vedalaşmam yine giriş yaptığımız devasa Hauptbahnhof’tan oluyordu.

 

Yeni istikametimiz trenle Köln şehri olacaktı.

 

Başka bir seyahatte görüşmek dileğiyle.

 

Hülya Özyürek (Seyahatler 2026)

YORUMLAR

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

YAZARLAR
TÜMÜ

SON HABERLER