ANNE DEMEK…

ANNE DEMEK…

Anne demek; bir evin ışığı, bir çocuğun duası, dünyanın en güvenli sığınağı demektir…Bir insanın canı yandığında ilk aklına gelen isimdir anne. Çünkü insan kaç yaşına gelirse gelsin, içinde hala annesinin dizine baş koymak isteyen küçük bir çocuk taşır.

Anne demek; gecenin en sessiz saatinde bile “Acıktın mı?” diye düşünen yürektir.Kendisi yorulsa da evladına yorgun görünmeyen, gözyaşını içine akıtıp tebessümü dışına taşıyan fedakârlığın adıdır anne…

Bazı anneler bugün evladının elini tutuyor…Bazıları ise mezar taşına sarılıp bir fotoğrafla konuşuyor.Bugün Anneler Günü…Ama kimi evlat için buruk bir eksiklik, dinmeyen bir özlem demek.

Annesini kaybetmiş bir insan bilir…Dünyanın en ağır sessizliği “anne” diye seslenip cevap alamamaktır.Bir bayram sabahında eksik kalan kahvaltıdır anne özlemi…Bir dua ederken boğaza düğümlenen cümledir…Bir kalabalığın içinde bile insanı yetim bırakan koca bir boşluktur.

Ve bugün…Bir yanımızda şehit anneleri var.Evladını vatan toprağına emanet etmiş, gözyaşını bayrakla silmiş o vakur anneler…Onların yüreğindeki acıyı hiçbir cümle tarif edemez.Bir oğulu toprağa verirken bile “Vatan sağ olsun” diyebilen anneler, bu milletin sessiz kahramanlarıdır.

Bir yanımızda Gazze’nin anneleri…Kucağında oyuncak değil kefen taşıyan anneler…Bombaların arasında evladına ninni söylemeye çalışan, korkusunu içine gömüp çocuğuna umut olmaya çalışan anneler…Dünyanın sustuğu yerde, onların çığlığı insanlığın vicdanına kazınıyor.

Ve şimdi…Bir başka annenin daha yüreği yanıyor bu ülkede…Bir okuldan yükselen acı haberle birlikte, bir evin ışığı daha sönüyor.

Ayla öğretmen…Belki o sabah yine öğrencilerine umut olmak için çıktı evden…Belki bir çocuğun başını okşayacak, bir öğrencisinin sessizliğini fark edip onunla konuşacaktı.Çünkü öğretmenlik bazen annelik gibidir…Bir çocuğun düşmesini kendi canı gibi hissetmektir.

Ama bugün bir sınıf yarım kaldı…Sıralar sessiz, koridorlar kimsesiz şimdi.Bir öğretmenin gülüşü, bir öğrencinin hayali, bir annenin duası yarım kaldı.

Bir anne evladını okula gönderirken korkmamalıydı…Bir çocuk okul yoluna umutla çıkmalıydı…Öğretmenler öğrencilerini korumaya çalışırken can vermemeliydi…

Bugün sadece bir öğretmeni değil;Bir annenin evladını,Bir çocuğun kahramanını,Bir sınıfın en güzel sesini kaybettik.

Geride kalan ailelerin acısını tarif etmeye hiçbir kelime yetmez…Çünkü bazı acılar insanın içine sessizce çöker.

Şimdi bir evde öğretmen kokan eşyalar sessizce duruyor…Bir öğrencinin gözü boş kalan sıraya takılıyor…Ve bazı çocuklar bugün biraz daha erken büyüyor.

Bugün hayatta olan annelerin ellerine daha sıkı sarılın.Çünkü bazı insanlar artık sadece hatıralarıyla sarılıyor annesine…Bir mesajı, bir sesi, bir duası bile kalmayanlar var.

Ve bugün…Gökyüzüne bakan bütün evlatların ortak duası aynı:

“Allah annelerimizi başımızdan eksik etmesin…Vefat eden annelerimize rahmet eylesin…Evladını toprağa veren annelere sabır, savaşın ortasında evladını korumaya çalışan annelere umut versin…Şehit öğretmenlerimizin ve hayatını kaybeden yavrularımızın mekânını cennet eylesin…”

Çünkü bu dünyadacennet kokusuna en çok benzeyen şey,annenin duasıdır…

Yazan: Rahime AKTAŞLIOĞLU