DİPTEN ZİRVEYE – Bir Kadının Yolculuğu (16)

✍️ DİPTEN ZİRVEYE – Bir Kadının Yolculuğu

Bölüm 16: Yol Açıldığında

Yazan: Rahime Aktaşlıoğlu

Bazı yollar bir anda açılmaz. Ne kapılar çarpılarak açılır, ne de taşlar kendiliğinden çekilir. Yol, yürüyen insanın önünde yavaş yavaş belirir. Onun yolu da öyle açıldı. Önce küçük kolaylıklar geldi. Ders programı daha düzenli oldu. Evle okul arasındaki zaman, daha az yorucu hale geldi. Hayat hala zordu ama artık sürekli köstek çıkarmıyordu.

Bir gün evde konuşulan sıradan bir cümle eskisinden çok farklı yankılandı: “Bu düzen böyle devam edebilir.” Bu cümle bir onay değildi. Ama bir engel de değildi artık. Kadın, hayatın ilk kez önüne set çekmediğini hissetti. Eşi bir süre sonra çalışma düzenini değiştirdi.

Evden çalışmaya başladı. Bu bir mucize değildi; ama dengeleri değiştiren bir adımdı. Destek hala sınırlıydı. Bazen eksikti. Bazen yetersizdi. Ama artık tamamen yok değildi. Ve bu bile kadının yükünü hafifletmeye yetti.

Ailesi yavaş yavaş kendi şehirlerine döndü. Ama bağ kopmadı. Kız kardeşi bir süre daha yanında kaldı. Sessizce, gösterişsizce… Gerektiğinde bebeği aldı, gerektiğinde evi topladı, gerektiğinde hiçbir şey yapmadan yanında durdu.

Kadın, hayatında ilk kez şunu fark etti: Destek bazen bir şey yapmak değil, birlikte susabilmektir. Okulda geçen günler daha akışkan hale gelmişti. Artık sadece “dayanmıyordu”; öğreniyordu.

Kendini geliştirdiğini hissediyordu. Bir gün sınıfta bir konu anlatılırken Hocasının cümlesi yarım kaldı.

Kadın içinden devamını getirdi. Sonra fark etti: Zihni artık kaçmıyordu. Oradaydı. Eve dönerken aynı sokaklardan geçti. Ama bu kez yol daha kısa, omuzları daha hafifti. Çünkü yol açılmıştı. Hayat hala sınavlıydı. Ama artık karşısına duvar değil, basamak çıkarıyordu.

Ve kadın şunu biliyordu: Açılan yol, geri kapanmaz. Yeter ki yürümeye devam et.

Devamı yarın…