DİPTEN ZİRVEYE – Bir Kadının Yolculuğu Bölüm 17: Gücün Fark Edildiği An

✍️ DİPTEN ZİRVEYE – Bir Kadının Yolculuğu

Bölüm 17: Gücün Fark Edildiği An

Yazan: Rahime Aktaşlıoğlu

Bir kadının gücü bazen kendisinden önce başkalarının dikkatini çeker. O fark ediş anı ne alkışlıdır ne de yüksek seslidir. Ama gerçektir. Onun için de öyle oldu.

Okulda bir gün, alışıldık akışın içinde küçük bir duraksama yaşandı. Bir konu tartışılırken birkaç kişi sustu, gözler ona döndü. “Sen ne düşünüyorsun?” diye sordular. Bu soru eskiden onu geriye çekebilirdi. Şimdi çekmedi. Konuştu. Sade, net, abartısız… Ne bildiğini söyledi,bilmediğini saklamadı. Konuşma bittiğinde kimse yorum yapmadı. Ama ortam değişti. Sanki görünmeyen bir şey yerli yerine oturdu.

O an fark etti: Artık sadece dinleyen değil, dikkate alınan biriydi. Bir süre sonra küçük sorumluluklar gelmeye başladı. “Bunu sen yapabilir misin?” “Şuna da sen bakar mısın?” Bu sorular yük değildi. Güvenin işaretiydi.

Kadın artık “yapabilir miyim?” diye sormuyordu. “Nasıl yaparım?” diye düşünüyordu. Evde de benzer bir değişim vardı. Eşi daha az konuşuyor,

daha çok izliyordu. Tartışma yoktu. Ama fark vardı.

Bir gün sıradan bir anda

şöyle dedi: “Bu işi ciddiye alıyorsun.” Kadın bu cümleyi ne savunma olarak aldı ne de bir övgü gibi. Sadece olduğu yere koydu. Çünkü bu ciddiyet, kendisini kurtarmak için değil; kendini tamamlamak için vardı.

Babası ise her zamanki gibi çok konuşmadı. Ama bir gün arabayı park ederken sadece şunu söyledi: “İyi ki vazgeçmemişsin.” Bu cümle, yıllar önce masaya bırakılan o kararlı sözün sessiz bir devamı gibiydi.

Kadın o gün eve döndüğünde aynaya baktı. Yüzünde ne zafer vardı ne yorgunluk… Sadece yerini bilen bir ifade. Gücün fark edildiği an insanı büyütmez. Ama insanın zaten büyümüş olduğunu gösterir.

Ve o artık biliyordu: Bu yol sadece yürünmüyordu. İz bırakıyordu.

Devamı yarın…