Nerede O Eski Bayramlar Değil, Nerede O Eski İnsanlar

Nerede O Eski Bayramlar Değil, Nerede O Eski İnsanlar

Her bayram arefesinde aynı cümle dolaşır dudaklarda:

“Ah nerede o eski bayramlar…”

Oysa mesele bayramlar değil.

Bayramlar aynı döngü de geliyor, aynı takvim yapraklarına dokunuyor.

Değişen zaman değil…

Değişen biziz.

Aslında özlediğimiz şey eski bayramlar değil;

özlediğimiz, o bayramları anlamlı kılan insan hâli.

Eskiden bir insanın bir sözü, bir bakışı, bir küçük jesti yeterdi kalbimizi ısıtmaya.

Değer, pahalı hediyelerde değil; içten bir “gelmişsin” cümlesinde saklıydı.

Dürüstlük, merhamet, vefa…

Bunlar hayatın süsü değil, özüydü.

Şimdi ise duyguların içini boşalttık.

Sevgi gösteriye dönüştü, iyilik sergilenen bir vitrin oldu.

Bayramlar bile bir paylaşım yarışına evrildi.

Kim daha mutlu görünüyor,kim daha prestijli giyiniyor, kim daha kalabalık sofralar kuruyor…

Oysa bir zamanlar bayram, “görünmek” değil, görmekti.

Birbirimizi gerçekten görmek.

Belki de bayramların tadı, yoklukla güzeldi.

Yılda bir alınan bayramlıklar,heyecanla defalarca giyilip denenen o kırmızı bağcıklı rugan ayakkabılar…

Şeker toplamanın heyecanı, korkmadan kapı kapı dolaşmanın masum sevinci…Ellerinize yakılan bayram kınaları. Arefe suyu’na girmek gibi…

Tatlılar bile özeldi; çünkü her gün ulaşamazdık.

Şimdi her şey elimizin altında.

Kıyafet de, yemekker de, insan da…

Ve belki de bu yüzden hiçbir şeyin kıymeti kalmadı.

Çünkü insan, kolay ulaştığı şeyi kolayca tüketir.

Ama asıl mesele şurada başlıyor:

Biz değişimi hep dışarıda arıyoruz.

Zamanda, toplumda, şartlarda…

Oysa dönüşüm dışarıda başlamaz.

İnsanın önce kendi içinden başlar.

Kendi bakış açısında…

Kendi kalbinde…

Kendi vicdanında…

Eğer penceren güzelliğe bakıyorsa, gördüğün de güzelleşir.

Ama kalbin daralmışsa, en güzel bayram bile eksik gelir.

Belki de bazı şeylerin anlamını yitirmesinin sebebi, onların değişmesi değil;

bizim hissedebilme kabiliyetimizi kaybetmemizdir.

Evet…

Eski bayramlar geri gelmeyecek.

Çünkü o bayramları var eden insanlar artık yok.

Belki bir baba eksik, belki bir anne sesi, belki bir yuvanın sıcaklığı…

Ve bazı duygular vardır ki, yitirildiğinde bir daha aynı haliyle geri dönmez.

Ama bu, her şeyin bittiği anlamına taşımıyor.

Belki de artık sorulması gereken soru şu:

“Eski bayramlar nerede?” değil…

“Ben, o bayramlardaki insanın ne kadarını hâlâ taşıyorum?”

Çünkü bayram, bir gün değil;

bir his düşümü meselesidir.

Ve insan, bayramı önce kendi içinde kuramadıkça,

hiçbir takvim ona o eski duyguyu geri veremez.

Huzur verip, huzur almak niyetiyle yaşamak. Bayramınız bayram ola vesselam…

Düş Çobanı

Müyesser DOĞAN.