Ruhun ve İnceliğin Kaybı

Ruhun ve İnceliğin Kaybı: Ahlakı Sokakta, Selamda ve İnsanda AramakBir şair diliyle bakmalı belki de dünyaya; kelimelerin ardındaki o gizli ritmi, kalbin o ince sızısını görebilmek için. Bugün ahlak dediğimiz o devasa sarayı, sadece kalın duvarlardan, mülkiyet sınırlarından ve sert yasaklardan ibaret sanıyoruz. Birinin cüzdanına dokunmamayı, namusuna dil uzatmamayı ahlakın zirvesi sayıp, geri kalan her yerde ruhumuzu kabalaştırıyoruz. Oysa ahlak, büyük günahların gölgesinde saklanan bir heybet değil; hayatın kılcal damarlarında, o en küçük sızılarda atan bir kalptir.Gerçek ahlaksızlık, kimsenin bizi görmediği o tenha sokakta başlar. Toprağa, taşa, çiçeğe hürmetsizlik edip yere fütursuzca çöp atmaktır ahlaksızlık. Kaldırıma tükürürken, aslında üzerinde yürüdüğümüz o ortak hafızayı kirlettiğimizi fark edememektir. Sesimizi hoyratça yükseltip, başkalarının sessizlik hakkını, o kendi içine çekilme özgürlüğünü gasbetmektir. Biz ne ara bir hoş sedayı, yoldan geçene verilecek bir parça selamı ve o selamı baş tacı edip almayı unuttuk? Bir selamı esirgemek, aslında karşımızdakinin varlığını inkâr etmektir; ahlakın en temel kırılma noktası da burasıdır.En derin çürüme ise insandan insana giden köprüleri yıkışımızda gizli. Birinin hayatına, aldığı kararlara, seçtiği yola saygı duyamıyoruz artık. Kendi doğrumuzu bir kırbaç gibi başkalarının sırtında şaklatmayı maharet sayıyoruz. Karşımızdakinin fikrine, görüşüne, alanına sınır çizemiyoruz. En sert tartışmada bile, o fikrin arkasında atan bir insan kalbi olduğunu unutup, kelimeleri birer hançere dönüştürüyoruz. Oysa ahlak; seninle aynı göğe bakmayan, seninle aynı şarkıyı söylemeyen insanın da bu yeryüzünde en az senin kadar yaşama ve insan olma hakkı olduğunu kabul etmektir.Bu çoraklaşmış iklimi düzeltecek olan ne yasalardır ne de kuru cezalar. Bize görgü, zarafet ve derin bir estetik bilinç gerek. Şiirin, müziğin ve insana saygının inceliğini yeniden kuşanmalıyız. Ancak o zaman, kimse görmezken bile yere çöp atmayan, fikre hürmet eden ve dünyaya bir “hoş seda” bırakan o zarif topluma yeniden dönüşebiliriz. Çünkü ahlak, nihayetinde insanın insanı incitmemesidir.

Yaşamak güzel şey vesselam .

Müyesser Doğan