Güven

Güven

Çocukken karşıdan karşıya geçerken bir büyüğün elini tutardık. Yol aynı yoldu, arabalar yine geçiyordu. Ama elimizi tutan kişinin bizi kollayacağını bildiğimiz için korkumuz azalırdı.

Büyüyünce kimsenin elini tutarak yürümüyoruz elbette. Yine de o duyguya ihtiyacımız bitmiyor. Çocuğumuzun okulunu seçerken, yıllarca çalışıp bir evin hayalini kurarken, yarın için plan yaparken içimizden aynı şeyi geçiriyoruz: “Bir aksilik olursa yalnız kalır mıyım?”

Güven tam da bu soruya verilen cevapla ilgili. Her şeyin yolunda gitmesini beklemek gerçekçi değil. Hepimiz hata yapıyoruz, planlar değişiyor, zor zamanlardan geçiyoruz. İnsan böyle günlerde kendisinden bir şey saklanmadığını, sesinin duyulduğunu, verdiği emeğin önemsendiğini görmek istiyor.

Bazen bir açıklama, bazen tutulmuş küçük bir söz, bazen de herkes için aynı ölçünün geçerli olduğunu görmek içimizi rahatlatıyor. Bunlar olmayınca en güzel vaatler bile havada kalıyor. İnsan söylenenlerden çok, yaşadıklarına inanıyor.

O çocukluk yolunu bugün de yürüyoruz aslında. Kendi ayaklarımızın üzerindeyiz; çalışıyor, uğraşıyor, sevdiklerimize iyi bir hayat kurmaya çabalıyoruz. İstediğimiz şey yolun hep dümdüz olması değil. Yol zorlaştığında bize doğruyu söyleyecek, elimizi bıraktığında bile sorumluluğunu unutmayacak insanların varlığını bilmek.

Belki de bu yüzden, büyüdüğümüzde bile güvenebileceğimiz insanların olmasına ihtiyaç duyuyoruz.O güven varsa yarınlara umutla bakabiliyoruz. Çünkü hayatta en kıymetli duygulardan biri, geleceği düşünürken geleceğe de güvenle bakabilmek.