DUR, FARKET, SEV… (Bu bahis enaniyet değil, öz benliğine saygı içerir.)

DUR, FARKET, SEV…
(Bu bahis enaniyet değil, öz benliğine saygı içerir.)

Dünya hızla akıyor. Herkes bir yerlere yetişmeye çalışıyor, her şey daha hızlı, daha kısa, daha çabuk tüketiliyor. Oysa insanın ruhu hâlâ aynı hızda. Hâlâ anlamak istiyor, hissetmek istiyor, durup nefes almak istiyor. Belki de bu yüzden yorgunuz. Çünkü bedenimiz hızlandı ama ruhumuz geride kaldı.
İnsan bazen hayatı kaçırmaz; kendini kaçırır. Günler geçer, işler biter, sofralar kurulur, konuşmalar yapılır ama insan kendi sesini duyamaz. Oysa huzur dışarıda bulunmaz. Huzur, insanın kendisiyle konuşabildiği yerde başlar. Kendi duygusunu tanıyabildiği, kendine dürüst olabildiği yerde.
Kendini bilmek, insanın en zor ama en onurlu yolculuğudur. Çünkü yüzleşmek cesaret ister. İnsan ancak kendiyle baş başa kaldığında, içindeki coşkuyu da, kırgınlığı da, suskunluğu da fark eder. Ve o an anlar ki huzur, kusursuz olmakla değil; kendine saygı duymakla ilgilidir.
Kendine saygı duyan insanın sınırları dışarıdan çizilmez. Onun kuralları içeridedir. Bu yüzden başkalarının kurallarına uymak zorunda kalmaz; çünkü zaten insan olmanın gerektirdiği sorumluluğu taşır. Saygı görmek için çabalamaz, saygı uyandırır. Çünkü özüne sadık kalan insanın duruşu sessiz ama güçlüdür.
Unutulan bir gerçek var: İnsan hayata başladığı anda bile bir başarı hikâyesidir. Daha anne karnına düşerken milyonlarca ihtimalin içinden sıyrılıp var olmayı başarmıştır. Hayata gelmek, başlı başına bir kazanımdır. Belki de bu yüzden insanın kendini küçültmeye değil, kendini hatırlamaya ihtiyacı vardır.
Durmak bazen geri kalmak değildir. Aksine, insanın kendine yetişmesidir. Yavaşlamak, eksilmek değil; fark etmektir. Bir lokmanın tadını almak, bir duygunun adını koymak, bir kararın iç huzuruyla verildiğini hissetmek… Bunlar zayıflık değil, insan olmanın inceliğidir.
Bugün belki de yapmamız gereken şey daha fazlasını başarmak değil, zaten başarmış olduğumuzu hatırlamaktır. Kendimiz olabilmiş olmanın gücünü. İçimizdeki sesi susturmadan yaşayabilmenin onurunu.
Çünkü insan, kendine saygı duyduğu anda huzur başlar. Ve huzurunu bulan insan, dünyayı değiştirmeye çalışmaz; varlığıyla dünyaya ve insanlığa iyi gelir.
YAŞAMAK GÜZEL ŞEY… VESSELÂM.

Aile ve İlişki Danışmanı
Müyesser DOĞAN
DÜŞ ÇOBANI