DİPTEN ZİRVEYE – Bir Kadının Yolculuğu (13)

✍️ DİPTEN ZİRVEYE – Bir Kadının Yolculuğu

Bölüm 13: İlk Kez Gurur Duymak

Yazan: Rahime Aktaşlıoğlu

Gurur, bazen yüksek sesle söylenen bir cümle değildir. Bazen sadece insanın kendiyle baş başa kaldığında gözlerini kaçırmamasıdır. Onun gururu da böyle geldi. Bir akşam ders çalışırken önündeki deftere baktı. Sayfalar doluydu. Notlar düzenliydi. Altı çizilmiş cümleler, kenara alınmış küçük işaretler vardı.

Bir an durdu. Kalemi bıraktı. Ve ilk kez fark etti: Bu defter, sadece ders notlarından ibaret değildi. Bu defter,
onun ayakta kalma çabasının sessiz kaydıydı. O ana kadar hep bir sonraki adımı düşünmüştü.

“Hala yapmam gerekenler var,”
“Daha yolum uzun,”
“Şimdi sevinmenin sırası değil” demişti.

Ama o akşam, ilk kez kendine dur dedi. Kısa bir an için… Ama gerçek bir an. Ayağa kalktı, odanın ışığını açtı, aynaya baktı. Yorgunluk vardı yüzünde. Ama dağınıklık yoktu. Gözlerinde bir şey değişmişti: kaçmayan bir bakış.

İşte o an,
içinden sessiz bir cümle geçti: “Ben bunun altından kalktım.” Bu cümleyi kimse duymadı. Paylaşılmadı. Kutlanmadı. Ama içten geldiği için en gerçek haliyle durdu.

Ertesi gün okulda bir arkadaşının söylediği sıradan bir söz eskisinden farklı geldi kulağına: “Bu dönem çok düzenlisin.” Gülümsedi. Çünkü bu düzen, tesadüf değildi.

Evde çocuğunu uyuturken küçük yüzüne baktı. Kendi çocukluğunu düşündü. Yarım kalan hayallerini Ertelenen cümlelerini…

Ve fark etti: Bir şey artık yarım değildi. O akşam yatağa uzandığında kendiyle konuştu: “Bundan sonra ne olursa olsun, ben kendimi bırakmayacağım.” Bu bir sözleşme değildi. Bir iddia hiç değildi. Sadece sessiz bir karar.

Gurur, bazen insanın kendini affetmesiyle başlar. Geç kaldığı için, yorulduğu için, korktuğu için… Kadın o gece kendini affetti. Ve affedilen bir kadın, artık yoluna daha hafif devam eder.

Devamı yarın…