DİPTEN ZİRVEYE – Bir Kadının Yolculuğu (15)

✍️ DİPTEN ZİRVEYE – Bir Kadının Yolculuğu

Bölüm 15: Kendine Verilen Söz

Yazan: Rahime Aktaşlıoğlu

Bazı sözler başkasına verilmez. Alkışlanmaz, şahit tutulmaz. İnsanın kendiyle baş başa kaldığında sessizce kurduğu cümlelerdir bunlar. Onun verdiği söz de böyleydi. Bir gece herkes uyuduktan sonra salonun ışığını yakmadan oturdu.

Evin içindeki sessizlik tanıdıktı artık. Ama bu kez o sessizlik, yük değil; açıklık taşıyordu. Geçmişi düşündü. Verdiği kararları, vazgeçtiklerini, ertelediklerini…

Eskiden bu düşünceler onu yorar, hatta suçluluk hissettirirdi. O gece öyle olmadı. Sadece baktı. Tarafsızca. Sonra kendine bir soru sordu: “Bundan sonra ne istiyorum?” Cevap hemen gelmedi. Ama bekledi. Çünkü artık acele etmiyordu. Bir süre sonra içinden çok net bir cümle geçti: “Kendi hayatımı yarım bırakmayacağım.”

Bu cümlede öfke yoktu. İntikam yoktu. Kimseye bir şey kanıtlama arzusu hiç yoktu. Sadece netlik vardı. Ertesi gün okulda gelecek dönemle ilgili konuşmalar yapılırken ilk kez kulak kesildi. Planları dinledi. Not aldı. Sordu. Bir zamanlar “bakacağız” dediği şeylere artık “yapacağım” diyordu. Bu küçük kelime değişimi, hayatının yönünü sessizce değiştiriyordu.

Eve döndüğünde bebeğini kucağına aldı. Onun gözlerine baktı. Kendi içinden geçen söz, artık sadece kendisine ait değildi: “Senin için de yarım kalmayacağım.” Bir kadın, kendine verdiği sözü tuttuğunda
bunu kimse fark etmeyebilir. Ama hayat fark eder.

Ve hayat, netliğe her zaman alan açar.
O artık yolunu biliyordu. Korkuları tamamen bitmemişti belki. Ama korku, kararlarının önüne geçmiyordu. Kendine verilen sözlerin en büyük özelliği şudur: Bozulduklarında değil, tutulduklarında sessiz kalırlar. Kadın o sözle birlikte yolunun geri dönülmez kısmına girmişti.

Ve bu kez, gerçekten hazırdı.

Devamı yarın…