DİPTEN ZİRVEYE – Bir Kadının Yolculuğu (5)

✍️ DİPTEN ZİRVEYE – Bir Kadının Yolculuğu

Bölüm 5: Yalnız Yürümeyi Öğrenmek
Yazan: Rahime Aktaşlıoğlu

Hayat, bir kadına yalnız yürümeyi çoğu zaman yavaş yavaş öğretir. Ne bir anda, ne de bir darbeyle Sessizce, günlerin arasına serpiştirilmiş küçük işaretlerle.

Onun da yalnızlığı kalabalığın içinde başladı.

Evde herkes vardı; anne, baba, kardeşler, çocuk… Ama insan bazen en çok sevdiği insanların arasında kendi iç sesini duyar.
Ve o ses, ona hep aynı cümleyi fısıldıyordu:

“Devam et.”

Okulda geçen günler bir alışkanlık haline gelmişti. Sabah yola çıkıyor, derslere giriyor, sınavlara hazırlanıyor,
eve döndüğünde bebeğini koklayıp yorgunluğunu içine gömüyordu.

Ama değişen bir şey vardı: Artık kimsenin göremediği küçük adımlar atıyordu.

Bir gün kütüphaneye girdi.Aylar sonra ilk kez kendine ait bir masa buldu. Kitapları açtı, defterini koydu.
O an fark etti:

Kendini ilk kez bir öğrenci gibi hissediyordu.
Anne, eş, evlat, abla…
Bütün rollerin arasından kısa bir an için sıyrılmış,
kendi adına nefes alan bir kadındı.

Dakikalar saatlere dönerken kimse ona ne yapması gerektiğini söylemiyordu.
Bu özgürlük onu ürkütmedi; aksine içini sakinleştirdi.

Dışarıda rüzgar sert esiyordu ama o masada esmeyen bir huzur vardı.

O akşam eve döndüğünde evdekiler her zamanki gibi koşturuyordu.
Kimse onun yüzündeki küçük değişimi fark etmedi. Belki de ilk kez içten gelen bir mutluluk taşımıştı eve.
Kendi kendine, sessizce:

“Ben yapabiliyorum.”

Bir kadın için bu cümlenin değeri, dışarıdan bakıldığında görünmez; ama içeriden hissedildiğinde bir dağın yerinden oynaması gibidir.

Sonraki günlerde alışkanlıkları değişti.
Daha erken kalktı.
Daha çok not aldı.
Daha çok soru sordu.

Kimseden izin almadan, kimseden cesaret beklemeden, kimseden onay istemeden…

Kendi yolunda yürüyordu artık.

Ama hayat, bir kadına güçlenme fırsatı verirken aynı zamanda sınavlarını da eksik etmez. Ve o dönemde yaklaşan bir sınav vardı ki, henüz kimse farkında değildi.

Tam her şey oturuyor, düzen kuruluyor, nefes açılıyordu ki kader onun için başka bir kapı daha hazırlıyordu.

O kapının ardında ne olduğunu kimse bilmiyordu.

Kendisi bile…

Devamı yarın…