DİPTEN ZİRVEYE – Bir Kadının Yolculuğu Bölüm 20: Kendine Ait Bir Zirve

✍️ DİPTEN ZİRVEYE – Bir Kadının Yolculuğu
Bölüm 20: Kendine Ait Bir Zirve
Yazan: Rahime Aktaşlıoğlu

Zirve denince çoğu insanın aklına yüksek bir yer gelir. Kalabalıklar, alkışlar, bir şeyin “en”i… Oysa bazı zirveler sessizdir. İnsanın kendi içinde ulaşılır. Onun zirvesi de kimsenin bakmadığı bir yerdeydi. Bir gün okuldan dönerken aynı yolu yürüdü.

Aynı kaldırım,
aynı ağaçlar,
aynı sesler…
Ama bu kez içinden geçen düşünce farklıydı:
“Ben buraya geldim.”
Ne bir yarış kazanmıştı,
ne bir ödül almıştı.

Ama yıllar önce yarım kalan bir cümleyi tamamlamıştı. Kendine verdiği sözleri tutmuş, korkularının önünden yürümüş, başkalarının kararlarına sıkışmamıştı. Bu, onun için yeterliydi. Eve girdiğinde çocuğu ona koştu. Kollarına atıldı. O an, hayatın en sade ama en güçlü anlarından biriydi.

Kadın, kucağındaki çocuğa bakarken kendi yolunu düşündü. Zor bir yoldu. Ama gerçekti. Ve gerçek olan her şey gibi, insanı yormuş ama büyütmüştü. Bir akşam aynaya baktığında yüzünde artık soru yoktu. Yorgunluk vardı belki, ama pişmanlık yoktu. İşte bu hal, onun zirvesiydi.

Başkalarının ulaş dediği değil; kendi kalbinin kabul ettiği bir yer. Kadın artık şunu biliyordu: Zirve, yukarıda bir yer değil. İnsan, kendi ayaklarının üzerinde durabildiği her yerdedir. Ve bu duruş, hayat boyu taşınır. Ama yolculuk bitmez. Çünkü zirveye çıkan bir kadın, artık inişlerden korkmaz.
Devamı yarın…