KALBE YOLCULUK 2: İYİLİK TOHUMLARI

İyilik, bir kalpte başlayıp başka yüreklere uzanan görünmez bir yolculuktur; insanın gerçek mirası, dokunduğu gönüllerde yeşerttiği güzelliktir.

İnsan, hayata yalnızca kendisi için gelmez. Bazen bir gönülde huzur, bazen bir hayatta umut olmak için geçer bu dünyadan. Belki de yaşamanın en güzel anlamlarından biri, varlığımızla başka hayatlara iyilik katabilmektir.

Çünkü iyilik, büyük işler başarmak değildir her zaman. Bazen içten bir hâl hatır sormak, bazen de yargılamadan dinlemektir. Mevlânâ’nın insan sevgisi ve hoşgörü anlayışı da bize gönül incitmemenin, anlayışla yaklaşmanın ve iyiliği yaşatmanın değerini hatırlatır. Bir insanın gönlüne dokunmak istiyorsak önce kendi sözümüzü ve davranışımızı güzelleştirmeliyiz. Çünkü iyilik, anlatıldığında değil; yaşatıldığında çoğalır.

İyilik yaparken karşılık beklemeyiz. Bazen yaptığımız iyiliğin bizde değil, ulaştığı insanda açtığı kapıyı görürüz. Bir çocuğun yüzünde beliren gülümseme, bir yaşlının yalnızlığının biraz hafiflemesi, iyiliğin en görünür hâlidir. Bazen de bir insanın hayatında sessizce yer açmak, onun kendini anlatmasına izin vermektir.

İyiliğin tohumları bazen hemen filizlenmez. Bıraktığımız izlerin karşılığını belki göremeyiz. Ama önemli olan, iyiliği bir beklentiye dönüştürmeden sürdürebilmektir.

Son olarak şunu söyleyeyim: Bir gün adımız unutulsa da, ardımızda bıraktığımız iyilik başka yüreklere taşınsın. Çünkü insanın en güzel mirası, dokunduğu gönüllerde yeşerttiği güzelliktir.

(İyilik, insanın ardında bıraktığı en güzel izidir. Adımız unutulsa da, bir gönülde yeşerttiğimiz güzellik yaşamaya devam eder.)