Nöbetçi Eczaneler
*ÇOCUKLARIMIZI KİMDEN KORUYORUZ SESSİZ BÜYÜYEN TEHLİKE: AKRAN ZORBALIĞI*
Yazar: Rahime AKTAŞLIOĞLU
Son günlerde yaşananları “münferit” diyerek geçiştirmek artık mümkün değil. Çünkü bu, tek tek çocukların değil; bir toplumun gerçeği. Akran zorbalığı artık sessiz değil. Görülüyor, duyuluyor… ama en acısı, giderek alışılıyor.
Okul kapıları eskiden umutla açılırdı. Şimdi bazı çocuklar için korkunun eşiği. Bir çocuğun sabah evden çıkarken hissetmesi gereken şey merak olmalıydı.
Ama bugün birçok çocuk için o duygu: “Acaba bugün ne yaşayacağım?”
Ve mesele artık sadece alay etmek değil.
İtmek, dışlamak, aşağılamak…
Hatta şiddeti normal görmek.
Peki neden?
Çocuk gördüğünü taşır.
Evdeki iletişim, sokaktaki dil, ekrandaki görüntüler…
Hepsi küçük bir kalpte iz bırakır.
Duyulmayan çocuk bağırmayı öğrenir.
Anlaşılmayan çocuk saldırmayı…
Ve en acısı şu: Bazı çocuklar, güçlü olmanın yolunu başkasını ezmek sanıyor.
Oysa gerçek güç, kendini kontrol edebilmektir. Gerçek güç, karşısındakine zarar vermemektir.
Aile burada ilk aynadır. Çocuk sevgiyi de orada öğrenir, öfkeyi de. Okul ise sadece bilgi veren bir yer değildir. Bir çocuğun karakterinin şekillendiği yerdir.
Ama biz ne yapıyoruz?
Bir video izleyip geçiyoruz.
Bir olaya üzülüp unutuyoruz.
Oysa her zorbalık, sadece o anın değil; bir ihmalin sonucudur. Bugün konuşmazsak, yarın daha ağır sonuçlarla yüzleşiriz. Çocuklara sadece başarılı olmayı değil, iyi olmayı öğretmek zorundayız. Çünkü iyi olmayan birinin başarısı, bir başkasının yarasına dönüşebilir.
Ve unutmayalım: Bir çocuğun diğerine nasıl davrandığı,bir toplumun aynasıdır.
YORUMLAR