KAYBOLAN DEĞERLER SERİSİ

VEFA

İnsan, unutkan bir varlıktır.

Ama bazı unutmalar vardır ki, sadece hafızayı değil, insanlığı da eksiltir.

Bugün en çok kaybettiğimiz değerlerden biri de vefadır. Belki de farkına bile varmadan…

Çünkü artık insanlar, zor günlerinde yanında olanları değil; son kırgınlıklarını hatırlıyor. Birlikte geçirilen yıllar, verilen emekler, edilen dualar, paylaşılan sevinçler… Bazen tek bir anlaşmazlığın gölgesinde unutulup gidiyor.

Oysa vefa; sadece hatırlamak değildir.

Vefa, iyiliği unutmamaktır.

Vefa, insanı işi bittiğinde terk etmemektir.

Vefa, geçmişe, dostluğa, emeğe ve hatıralara sahip çıkabilmektir. Ne yazık ki çağımız, hızlı tükettiği gibi insanları da tüketiyor.

Dostluklar menfaatle ölçülüyor, ilişkiler çıkarla şekilleniyor, emekler ise çoğu zaman sıradan bir ayrıntı gibi görülüyor.

İnsanlar artık “Bana bugün ne verdi?” diye soruyor.

“Dün benim için ne yaptı?” diye düşünenlerin sayısı ise her geçen gün azalıyor.

Mahremiyetin ihlal edildiği, merhametin zayıfladığı, adaletin tartışıldığı, vicdanın sustuğu, güvenin sarsıldığı, saygının azaldığı, sorumluluğun kaçırıldığı ve empatinin unutulduğu bir yerde…

Vefanın kaybolması kaçınılmazdır.

Belki de bugün yaşadığımız yalnızlığın en büyük sebeplerinden biri budur.

Çünkü vefanın olmadığı yerde dostluk zayıflar. Aile bağları güç kaybeder. İnsanlar birbirine yabancılaşır.

Ve en acısı şudur:

İnsan, kendisini var eden değerlere karşı bile körleşmeye başlar.

Oysa vefa, sadece başkalarına gösterilen bir sadakat değildir.

İnsanın kendi geçmişine, köklerine ve insanlığına karşı duyduğu saygıdır.

Belki de artık kendimize şu soruyu sormalıyız:

“Ben, bana emek verenleri gerçekten hatırlıyor muyum?”

Çünkü vefa unutulduğunda, insanlar birbirini değil; sadece birbirinden kalan boşlukları hatırlar.

Değerlerle büyüyen bir gelecek için.

H.Ü.