Ölçü Meselesi

Ölçü Meselesi

İnsan, başkasına sabır öğütlerken kendi işi için bütün kapıları çalabiliyor. Kendisine gösterilen ayrıcalığı doğal karşılayıp başkasının beklentisini fazla bulabiliyor. Sonra da herkesin hakkından, eşitlikten söz ediyor.

Oysa bir insanı tanımak için söylediklerinden önce, kime neyi hak gördüğüne bakmak gerekir. Kendi yakınının eksiklerine anlayış gösterirken başkasının emeğinde kusur arıyorsa, kullandığı ölçü üzerine düşünmek gerekir.

Bir iş yerinde kendi hatasını yoğunlukla açıklayan, başkasının hatasını dikkatsizlik sayan insanlar vardır. Bir sırada tanıdığı sayesinde öne geçip geride kalana kuralları hatırlatanlar… Kendisi dinlensin diye uzun uzun konuşurken başkasının iki cümlesine tahammül edemeyenler…

Böyle küçük anlarda belli olur insanın ölçüsü. Kime anlayış gösterdiğinde, kimin sesini fazla bulduğunda, hangi kolaylığı kendisine hak gördüğünde…

Hepimiz sevdiklerimizin önünün açılmasını isteriz. Asıl incelik, başkasının da aynı umutla beklediğini unutmamaktır. Bizim için kıymetli olan emeğin, beklentinin ve hayalin başka birinin hayatında da kıymet taşıdığını görebilmektir.

Karakter, insanın kendi payını büyütebildiği hâlde başkasının hakkına yer bırakabilmesidir. Kimse itiraz etmese bile durup “Bu kadarı bana düşer mi?” diye sorabilmesidir.

Toplumda ise bir sıranın herkes için aynı işlemesinde, bir fırsatın tanıdığı olana değil emeğiyle hak edene verilmesinde görünür. İnsanların sürekli birilerini aramak, kendilerini hatırlatmak zorunda kalmadan haklarına ulaşabilmesi, birlikte yaşama güvenini güçlendirir.Adaletin en zor sınavı, haksızlığın bize yaradığı andır.

Bir de haddini bilmek vardır. Başkasının ne kadarını istemeye hakkı olduğuna karar vermeden önce, kendi taleplerine bakabilmektir. Herkesin emeğinin, sabrının ve yaşadıklarının tamamını bilemeyiz. Bu yüzden birine “Bununla yetinmelisin” demek, çoğu zaman sahip olmadığımız bir yetkiyi kendimizde görmektir.

İnsan kendi sınırını bildiğinde, başkasının hakkına sınır çizmeyi de bırakır.