Aynadaki Yabancıdan Kendine Ulaşmak 2

Aynadaki Yabancıdan Kendine Ulaşmak 2

Aynadaki yabancıyı fark etmek bir başlangıçtı. Şimdi sıra, benden içeri olan o sessiz beni tanımakta…

“Yunus Emre’nin dediği gibi: ‘Bir ben vardır bende, benden içeri.’”

Belki de insanın kendine yaptığı en uzun yolculuk, dışarıdan içeriye doğru olandır.

İnsan dışarıdan bakıldığında kendini fark etmese de aslında ben hep bir kristale benzetmişimdir insanı. Çünkü içinde ne varsa bir şekilde dışına yansır; bakışlarına, tavırlarına, susuşlarına, insanlara yaklaşımına…

Ama insanın kendine bakması yalnızca dışarıdaki yansımasını görmekle bitmez. Asıl mesele, o yansımanın ardında kim olduğunu fark edebilmektir.

Hepimizin insanların tanıdığı bir “ben”i vardır. Bir de yalnız kaldığında ortaya çıkan, kimsenin görmediği, belki kendimizin bile yıllarca susturduğu bir “ben”…

Benden içeri olan o sessiz ben.

Belki kendine ulaşmak, başka birine dönüşmek değil; başkalarının bizden beklediği kişiden sıyrılıp, içimizde yıllardır sessizce bekleyen o gerçek kendimizi yeniden tanımaktır.

Çünkü bazen insan aynada kendini görür ama kendine bakmaz.

Ve belki de hayatın en büyük farkındalığı, bir gün aynaya baktığımızda yüzümüzden önce ruhumuzu görebilmektir.

Kendinize daha fazla yabancı kalmayın; çünkü insanın hayatta en çok kaybettiği kişi, bazen başkalarının arasında aradığı değil, kendi içinde unuttuğu kendisidir.