HERKES GÜÇLÜ GÖRÜNMEK ZORUNDA DEĞİL

Son zamanlarda güçlü olmak, bir tercihten öte sessiz bir mecburiyete dönüştü. Yorulsak da belli etmiyor, kırılsak da gülümsüyor, içimiz paramparça olmuşken dilimizle “İyiyim” diyoruz. Sanki zayıflık göstermek, sonunda bir yenilgiyle eşdeğermiş gibi anlaşılıyor. Sürekli dik durmak zorunda bırakıldığımız bir sınavdayız gibi.

Oysa insan, her daim aynı güçte veya sağlamlıkta duran bir kaya değil. Bazen sallanır, bazen çatlar, bazen de tüm enerjisi tükenir ve sadece susmanın, dinlemenin kollarına bırakmak ister kendini. Ne var ki, artık bu suskunluğa bile cesaret edemiyoruz çoğu zaman.
İş hayatında, aile içinde, en samimi ilişkilerimizde ve hatta kendi iç sesimizle olan hesaplaşmalarımızda bile güçlü görünmek zorundaymışız gibi davranıyoruz.

En acı olanı ise şu: Başkalarını ikna etme çabasıyla, kendi gerçekliğimizi unutuyor “Ben hallederim” “Ben yaparım” diyoruz. Çünkü toplum, sarsılmaz gücü alkışlarken, kırılganlığı çoğu zaman bir eksiklik, görmezden gelinmesi gereken bir arıza olarak kodluyor.

Gerçek güç ise, her yükü sırtlanmak değildir. Asıl cesaret, bazen o yükün ağırlığını itiraf edebilmekte saklıdır. “Yoruldum” “Yardıma ihtiyacım var” diye bilmekte, gerektiğinde bir adım geri çekilip nefes almanın erdemini bilmekte yatar. Kendine karşı dürüst olabilmek, en sakin ama en dirençli duruştur belki de.

Herkesin sürekli güçlü görünmeye çabaladığı bir dünyada, “insan” olmanın yükü katlanılmaz bir ağırlığa dönüşüyor. Oysa o kırılgan, kararsız, yorgun hallerimiz de bizim en insani yanlarımız. Ve belki de gerçek iyileşme, tam da o maskeleri çıkarıp, “İşte böyleyim” diyebildiğimiz o ilk dürüst anla başlıyor.

Unutmayalım: Herkes güçlü görünmek zorunda değil. Ama herkes, kendine karşı dürüst olmakla yükümlü.
H.Ü