“Armudun sapı, üzümün çöpü…”

Bir Biyologun Seyir Defteri

“Armudun sapı, üzümün çöpü…”
Beğenmemeyi anlatan eski bir söz. Küçük ayrıntılara takılmayı…
Ama bugün bir biyolog olarak şunu sormak istiyorum:
Gerçekten kusur mu onlar?
Bir armudu ısırdığınızda dişinizin altında hafif bir sertlik hissedersiniz. İşte o pütürlü yapı, armudun “taş hücreleri”. Bitkinin kendini koruma yoludur. O küçük sert noktalar sayesinde meyve daha dayanıklı olur. Üstelik lif açısından zengindir; sindirimi destekler, bağırsakları çalıştırır, uzun süre tok tutar.

Biz “pütür” deriz, doğa “denge” der.

Üzüme gelince… Çekirdeğini çoğu zaman ayıklarız. Oysa o küçük çekirdek, tam bir doğal hazine. İçinde güçlü antioksidanlar bulunur. Hücreleri koruyan, kalp sağlığını destekleyen, yaşlanmayı yavaşlatmaya yardımcı olan bileşikler…
Sap, Çöp meselesine gelince
Onlar da meyvenin yaşam hattıdır. Suyu, besini taşıyan damarların uzantısıdır. Bitkinin toprağa, güneşe, hayata bağlandığı yerdir.
Belki de mesele armudun sapı, üzümün çöpü değildir.
Mesele, bizim bakışımızdır.
Bir biyolog olarak şunu söyleyebilirim:
Yakından bakınca kusur sandığımız şeylerin çoğu, aslında mükemmel bir düzenin parçasıdır.
Tüketmek yerine üretimi seçmek doğanın mükemmel dizaynının keşfini sağlar ve bu dizaynın taklidi ile mükemmel yaşamlara yeni pencereler açılır.

Birsel Gonca