DİPTEN ZİRVEYE – Bir Kadının Yolculuğu Bölüm 22: Sessiz Sözleşmeler

✍️ DİPTEN ZİRVEYE – Bir Kadının Yolculuğu
Bölüm 22: Sessiz Sözleşmeler
Yazan: Rahime AKTAŞLIOĞLU

Kadın üniversitenin dördüncü sınıfına geldiğinde hayat yeniden hızlandı. Ama bu hız, önceki yıllara benzemiyordu. Artık sona yaklaşılıyordu ve sona yaklaştıkça yük daha görünür, daha ağır oluyordu.

Sınavlar vardı.
Bitirme telaşı.
Tamamlanması gereken dersler.
Gecelere sarkan notlar,
sessizce okunan kitaplar,
uykuya direnen gözler…

Bu kez yorgunluk sadece bedende değil, zihnin en derin yerindeydi. O dönemde çocuğa çoğu zaman eşi baktı. Bu inkar edilecek bir gerçek değildi. Evde düzeni ayakta tutan oydu.

Ama kadın şunu çok iyi biliyordu: Destek, yalnızca yükü taşımakla ölçülmezdi. Bazen aynı kaygıyı paylaşmak gerekiyordu.

Sınavlar yaklaştığında anne ve baba yine geldiler. Her zamanki gibi sessizce… Yüksek cümleler kurmadan, nasihat etmeden, sadece var olarak.

Anne mutfakta durdu.
Baba evin içinde dolaştı.
Kimse “başaracaksın” demedi.
Ama herkes biliyordu.

Kadın bunu derinden hissediyordu: Ailesinden gördüğü destek hiçbir zaman eksilmemişti. Şekil değiştirmişti belki, ama hiç kaybolmamıştı.

Eşi ise yanındaydı. Ama bu yolculuğun
tam olarak içine girmemişti. Kadın bunu bir kırgınlık olarak büyütmedi. Ne bir tartışma yaptı, ne bir hesap çıkardı.

Bunu olduğu gibi kabul etti. Çünkü bazı insanlar söz verir. Bazı insanlar yol olur. Bazı insanlar ise sadece durur.

Kadın o dördüncü sınıfta şunu öğrendi:
Herkes aynı yükü aynı şekilde taşıyamaz. Ama insan, kimin neyi taşıyabildiğini bilerek yürümeyi öğrenir.
Ve o, artık yürümeyi biliyordu.

Devamı yarın…